Maastrichts taboe ten stadhuize? 
 
In Maastricht is er enige beroering ontstaan over een voorstel van de Ciam. Dat is de Commissie Integratie Allochtonen Maastricht. Ciam-voorzitter W. Lionarons vindt dat allochtonen aan de gemeentelijke balies niet in het Maastrichts aangesproken moeten worden, want dan leren ze nooit Nederlands. Maar deze commissie gaat nog een eind verder. "Ciam vindt ook", tekende Dagblad De Limburger op, "dat de gemeentelijke functionarissen onderling ABN moeten spreken. Op die manier verdwijnen vooroordelen, het schept een band van vertrouwen en versterkt de samenwerking tussen de ambtenaren."
 
Een op zijn zachtst gezegd vreemde opvatting. Wat of het spreken van Maastrichts met vertrouwen (of wantrouwen?) te maken heeft, wordt niet uitgelegd. Uit de eerste reacties in Dagblad De Limburger blijkt dat de mensen van Maastricht er ook weinig of niets van begrijpen. "Bestaat er geen gemeentelijke commissie die andere commissies beoordeelt op onzinnige uitspraken en voorstellen die kant noch wal raken?", vraagt Jos H.M. Houben zich af. Hij vindt verder dat Maastrichtenaren zich best aan kunnen passen aan anderen, "dat is geen probleem, maar moeten we dan zelf onze identiteit ervoor opgeven?"
Als allochtonen aan de stadsbalie komen, "worden ze automatisch in het Nederlands aangesproken, want ze zijn makkelijk te herkennen", meent P. Keerssemeeckers. Hij/zij zegt verder: "... dat als ambtenaren Nederlands met elkaar moeten spreken dat ook geldt voor allochtonen, want zij handhaven hun taal ook op de werkvloer."
Ronald Smulders meent: "Het moet toch niet gekker worden. Is er iets mis mee om mensen in het dialect aan te spreken? (...) Zijn we hier weer spijkers op laag water aan het zoeken?"