Neelke

"... en als gestichte jaardienst voor de overleden ouders Van Neer-Dahmen, voor Herman Neelen en dochter An, voor ..."

Hae kiek de kirk in. Wieväol van dees hampel luuj zólle nog weite waem die Dahmen woor. Ei lank laeve lank al doed. Hae hauw häor klamp gekind, de moder wo d'r die uigskes wie keersekäolkes aan dankde. Wie hauw ze oetgezeen? Neet ins zoe'n gerakgeld broen feuteke hauw d'r. Det woor get veur nette luuj - foto's. Hae wós van eine dae hauw ziene sjeem op de moer nao laote trèkke mit ei käolke, mer det waerde weggewit.

Zeve woor hae wie ze sjtórf. Dök keem ze bie h'm, ei sjpoek det d'n hielen daag in bèd loog. Jenkentaere - mer det beeldj sjloog d'r weg wie vlege. Hae bewaarde zich ein modeste dame, mit haor wie ingele.

Wäord van häor hauw d'r ouch kaum. Ze keef neet, meistes keem hem bie wie ze same in d'n haof wanjelde. "'t Moos duit het oet de ef", zag ze ins en hae vroog: waat is det? Sjproete neumde ze meuskes, en hae heurde häor nog zèkge wen ze hem al get keerse ploch: zèk det neet taenge die angere.

Ze waerde krank. "Doe mós braaf blieve", wees ze vanoet 't wit mer hae zoog ammaol blood, "en dich baeje, ouch veur mich."
Mit de begrafenis mós hae op 't hoes passe. Goof nieks, den hae hauw neet in det gaat dörve kieke.
Achter ei koppel jaor keme de verhaole - van de breurs. De vader zag nieks. Beet zie verdreet op de piepesjteel in sjtökskes die d'r waal sjlikke kós.

Leefs heurde hae Naat vertèlle. Ein verhaol woor häom wie toniel. Heit woor het, augustus. Boere käokde van ermooj doe, zag Naat. Auto's goof het neet, de trein wied te wied weg.
Det bleef h'm door de kop kölse, van daen trein. Hae zoog zich mit Fried en Naat dao op de sjtasie sjtaon, mit 't grei van zös, zeve buurkes die det neet kwiet kóste. Boene, bössele muurkes, poor - waat zólle die sjtaatse medemkes kieke. Mer nieks laote blieke, zag d'r taenge Naat, "ze laote neet blieke det det good grei is."
"Meug ich wiejer gaon?", vroog Naat.

Ein jóng boerin (Zie) zèt zich aan de kenaal. Det is neet breid midde in de zomer, noer drei maeter. Zök oet, de veut keule en dan haolt ze zich ein bórs oet 't liefke, maak mit de henj ei kuupke en leut lachend 't water euver det wit hötje loupe. Ich duip dich Nel - zaet ze, en ze pak (gans allein, dink ze) de anger en duip die Neelke. Neelke? Sjattend mit de kop op en neer zuut ze det ze aeve groet zien.
"... want dit is mijn lichaam dat voor u gegeven wordt" meint hae te versjtaon en hae sjaamp zich. Efkes bie d'n teks blieve, dao de kelk - vreuger klingelde het dan drei maol, of ze ammaol hauf blindj wore, "Almachtige Vader, onze bisschop Frans", en dao zit d'r weer bie de kenaal. Achter häor sjtaon twie rete körf. Baove d'rop lik ein sjprei van moosblaer. Ein röpsj haet ei gaetje gevraete, kump kieke en wilt gebraoje waere.

Det mót Nelke neet passere, dink ze en ze lik bei häor bulkes trök in de weeg, nump zich de körf en löp wiejer. Remunj is nog ach kilomaeter en ze zunk ei dreuvig leedje euver eine Saks dae te Sedan op d'n heuvel sjteit, häovel zunk ze wiewaal ze 't leedje in het Hollesj gelierd haet, en waem good loestert heurt "na een sjrikkelike slag" - aorlog is nötter dan hits allein, en ze miemt get euver eine jónge kaerel.

Ei kerteer en ei leed later: ziep ziep - dao dröppelt get oet de rechter körf. Gael dröppele, wie die ouch oet kaerels kómme, haet ze waal geheurd. Ze vlook en pak bie de körf links, det häor sjtaats lief de lekert sjeem guf. Het baat neet. De zón sjmiltj de bótter ónger de blaer, ze hoof neet mie nao de mert. Woveur bön ich neet vreuger opgesjtange jenk ze en zèt zich weer aan de kantj van de waeg. Woor ze mer eine manskaerel, den kós ze op 't Pruses gaon wirke. Dao woor eine nuje de baas en dae mós wied baeter zien wie Hollenjers. Luuj die de gezet loze zagte det die prinspummele in Den Haag zope wie de kaetelleppers, en d'r woor al eine doed. De keuning zól zich noe mit ei maedje van veerteen ophautee, oet Indië.

Zól dae Pruus, wie hoot dae, Bismarck of zoeget, jao, mer ik kóm huuj neet mie bis de markt, lachde ze (oos mam hauw sjriefster kónne waere, meinde Herieke, Naat ziene tweerling: die kós zoe sjoen vertèlle, mer waem hólp: ze hauw nog noets ei book aope gad), dae Bismarck woor waal taenge de kattelieke, en daoveur vlöchde paters en begiene de päol euver. Aan de angere kantj van de Maas waerde eine roezekrans van kleusters geboewd, dök paaf op de grens. Sjteinfebrikke en rinkäoves gleujde van wirk, metseleers, sjrienewirkers kóste halvernachte al beginne wen ze wólle, en ze wólle. Zie mós ouch ins wiejer.

Bao bie 't ierste hoes van 't dörp kump eine kaerel dae lach of d'r ein vèttige móp wilt vertèlle en zaet: "Doot de kómpleminte aan Neelke en vraog ouch of ich Nel ei muulke meug gaeve." Doe kins waal dinke - meinde Naat - waat kläor det net köpke kreeg.

Ze bringe häom de kemunie, hae zól mit ziene sjtool mer taenge sjene sjtoete. Waat zól Naat gezag höbbe. Noe bringe ze dich waal 't grei? Det gedoons op de sjtasie, det woor noets get gewaore, meinde Naat later. En "kriege veer dan ein sjtasie jungske?", hauw d'r neutelik gevraog, "en wen - meins doe det die Hollenjers wachte wie's doe det grei binne gesjörg höbs? Nae. Oos moder haet ós èllebäogskes gemaak wie Nel en Neelke."

Wim Kuipers

De spelling van het AGL wordt niet afgekondigd uit een ivoren toren! Kritiek, ideeën, suggesties? Stuur ze a.u.b.! info@limburghuis.nl