Good Limburgs Besjtuur

Hollènjers wille mer niks sjnappe. Heije veer veur de WBL-enquête nog spesjaal den òngerkeuning van Gelaen nao Den Haag gesjik òm dao ins te verduutsje wiej het Limburgs besjtuur inein zit: diej Hollènjers blieve altied mer vraoge of dao pepiere van zeen, wae dat geteikend haet, wae waat gedaon of gezag haet. Sjepers kòs het dao mèt henj en peut oetlègke, diej parlementaire höbbe abseluut gei belump van waat noe eigentlik good Limburgs besjtuur is.

Good besjtuur in Sjengeland dat is sumpel en het besjpaart de luuj einen houp ozel en kal. Eine goje besjtuurder zörg d'rveur dat nemes niks wèt. Eine dae niks wèt hoof ouch zien naas nörges in te sjtaeke, zeker neet in zakes wovan hae gei versjtandj haet. Zo kriegs-te gans sjtòm-eweg de bèste besjloete door de raod. Moos-te in de demokratie toch nog ins eine aan het woord laote, dan kòns-te häöm nog altied aafblaffe: "Kiek nao dien eige, stjòmme sjaopskop!". Daomèt is dae weer ei tiedje sjtil en kèn de Limburgse besjloetvòrming häöre normale gank gaon.

Regel twee van good Limburgs besjtuur is: zèt noots niks op pepier. Pepier dat is òm gezèttekal op te drökke. Luuj diej zich òngerein versjtaon höbbe gei pepier nödig. Diej kòmme aan den teek waal klaor daomit: "Doe kriegs dit, ich krieg dat, en same dreije veer daen angere nog eine kloot aaf." Het bèste besjtuur is ummers get òngerein kònkelefoeze wo-s-te same baeter van wurs en womits-te einen angere ouch nog good in de zeik kòns zètte.

Es-te noots niks op pepier zèts hoofs-te ouch neet te lere laeze en sjrieve. En het haet het veurdeil dats-te aan alles gemaekelik einen dreij kòns gaeve: "Ich weit van niks. Dat is noots zo gezag. Dat bèn ich ratsj vergaete."

De gelètterde ònger òs make sòms waal kòntrakte. Dat doon ze neet op pepier mer op kertòng. Ei Limburgs kòntrak dat pas precies op den achterkantj van ei beerkaertje. Aan de veurkantj sjteit dan het merk van de broeweriej, diej het kòntrak garandeert. Dao höbs-te hiej meer aan es aan de sjtempel van eine notaris. Mer probeer dat mer ins aan diej krietheilige in Den Haag oet te lègke!

Regel drie van Limburgs besjtuur is: pas op mèt geldj! Vertroew gein banke of euversjrievinge van de pos. Geldj dat is oetgevònje òm van de ein tesj nao de anger te gaon. "Dae good sjmeert, good veert", en moos emes angers ouch get gunne. Het ein plezeer is het anger waerd. Zolang es-te mèt ei paar luuj òngerein kòns oetmake waat good is veur dien eige, geit jederein veuroet.

Eigentlik zeen hiej väöl te väöl sjtichtinge en besjture. Het Limburgs gesjef zouw pas ech bleuje es veer diej allemaol aafsjafde. Want eine goje besjtuurder haet ummers gein sjtichting neudig òm in Sjengelandj aan de bak te kòmme.